Bu notu özgüven üzerine yaptığım okumalardan ve sohbetlerden çıkardım; eksik veya yanlış bulduğunuz yer olursa yorumlarda konuşalım.
Şehirde herkes kalabalık, ama kimse tanıdık değil gibi hissediyor. Ekranlar bizi birbirimize yaklaştırırken, bazen daha da uzaklaştırıyor. Komşunun kapısını çalmak, bugün eskisinden daha cesaret isteyen bir şey olabilir.
Dinlemek, konuşmaktan daha az görünür ama daha çok iş görür. Alışkanlıklarımız, hayatımızın görünmez mimarı.
Nesiller arası konuşmalar, birbirini yanlış anlamayı önleyen köprüler. Sizce bu tablo önümüzdeki yıllarda nasıl değişir?
5 yorum
Yorumlar yükleniyor…
Yorum yapabilmek için giriş yapın.