Misafirperverlik üzerine konuşurken çoğu zaman aynı birkaç cümleye takılıp kalıyoruz; bu yazıda biraz geri çekilip meseleye yeniden bakmak istiyorum.
Yalnızlık bir tercih olabileceği gibi, çoğu zaman da bir sessiz çağrıdır. Toplum, günlük ilişkilerin küçük ayrıntılarında kurulur. Komşunun kapısını çalmak, bugün eskisinden daha cesaret isteyen bir şey olabilir.
Ekranlar bizi birbirimize yaklaştırırken, bazen daha da uzaklaştırıyor. Nezaket, en az maliyetli ve en çok karşılığı olan toplumsal yatırım.
Şehirde herkes kalabalık, ama kimse tanıdık değil gibi hissediyor. Sizce bu tablo önümüzdeki yıllarda nasıl değişir?
3 yorum
Yorumlar yükleniyor…
Yorum yapabilmek için giriş yapın.