Çocukluk anıları üzerine kısa bir not

Çocukluk anıları üzerine konuşurken çoğu zaman aynı birkaç cümleye takılıp kalıyoruz; bu yazıda biraz geri çekilip meseleye yeniden bakmak istiyorum.

Komşunun kapısını çalmak, bugün eskisinden daha cesaret isteyen bir şey olabilir. Ekranlar bizi birbirimize yaklaştırırken, bazen daha da uzaklaştırıyor. Nezaket, en az maliyetli ve en çok karşılığı olan toplumsal yatırım.

Alışkanlıklarımız, hayatımızın görünmez mimarı. Bir mahallenin ruhu, binalardan çok orada yaşayan insanların birbirine tutumuyla oluşur.

Çocukluktan kalan sofra sohbetleri, kim olduğumuzun temellerini atıyor. Hangi cümle size en yakın geldi?