Şiir okumak konusunda ortak bir zemin bulabilir miyiz?

Şiir okumak hakkında kesin hükümler vermek kolay; zor olan, hükmü ertelemek ve ayrıntıya bakabilmek.

Kısa öykü, bir anı büyüteçle okutan tür. Şehirler, edebiyat sayesinde belleklerde yeniden kurulur. Şiir, az sözle çok şey söylemenin en cesur hâli.

Çeviri, bir eseri ikinci kez yazmak gibi yorucu ve görünmez bir emek. Kahramanlar zamanla bizim iç sesimizin bir parçasına dönüşüyor.

Bir hikâyenin gücü, anlattığı olaydan çok anlatış biçiminde saklı. Benzer bir deneyim yaşadıysanız paylaşırsanız sevinirim.