Klasik eserlerin dili hakkında yanlış bilinen beş şey

Klasik eserlerin dili hakkında kesin hükümler vermek kolay; zor olan, hükmü ertelemek ve ayrıntıya bakabilmek.

Çeviri, bir eseri ikinci kez yazmak gibi yorucu ve görünmez bir emek. Bir cümlenin ritmi, bazen anlamından daha uzun yaşar. Her yazar önce iyi bir okurdur.

Şehirler, edebiyat sayesinde belleklerde yeniden kurulur. Şiir, az sözle çok şey söylemenin en cesur hâli.

Edebiyatın görevi cevap vermek değil, daha iyi soru sordurmaktır. Sizce bu tablo önümüzdeki yıllarda nasıl değişir?