Şehir hayatı üzerine konuşurken çoğu zaman aynı birkaç cümleye takılıp kalıyoruz; bu yazıda biraz geri çekilip meseleye yeniden bakmak istiyorum.
Toplum, günlük ilişkilerin küçük ayrıntılarında kurulur. Şehirde herkes kalabalık, ama kimse tanıdık değil gibi hissediyor. Komşunun kapısını çalmak, bugün eskisinden daha cesaret isteyen bir şey olabilir.
Ekranlar bizi birbirimize yaklaştırırken, bazen daha da uzaklaştırıyor. Çocukluktan kalan sofra sohbetleri, kim olduğumuzun temellerini atıyor.
Alışkanlıklarımız, hayatımızın görünmez mimarı. Benzer bir deneyim yaşadıysanız paylaşırsanız sevinirim.
4 yorum
Yorumlar yükleniyor…
Yorum yapabilmek için giriş yapın.