Aile ve nesiller üzerine konuşurken çoğu zaman aynı birkaç cümleye takılıp kalıyoruz; bu yazıda biraz geri çekilip meseleye yeniden bakmak istiyorum.
Alışkanlıklarımız, hayatımızın görünmez mimarı. Şehirde herkes kalabalık, ama kimse tanıdık değil gibi hissediyor. Ekranlar bizi birbirimize yaklaştırırken, bazen daha da uzaklaştırıyor.
Yalnızlık bir tercih olabileceği gibi, çoğu zaman da bir sessiz çağrıdır. Nezaket, en az maliyetli ve en çok karşılığı olan toplumsal yatırım.
Komşunun kapısını çalmak, bugün eskisinden daha cesaret isteyen bir şey olabilir. Sizin bu konudaki deneyiminiz nedir?
0 yorum
Yorumlar yükleniyor…
Yorum yapabilmek için giriş yapın.