Arkadaşlığın değişen biçimi üzerine konuşurken çoğu zaman aynı birkaç cümleye takılıp kalıyoruz; bu yazıda biraz geri çekilip meseleye yeniden bakmak istiyorum.
Nezaket, en az maliyetli ve en çok karşılığı olan toplumsal yatırım. Çocukluktan kalan sofra sohbetleri, kim olduğumuzun temellerini atıyor. Dinlemek, konuşmaktan daha az görünür ama daha çok iş görür.
Ekranlar bizi birbirimize yaklaştırırken, bazen daha da uzaklaştırıyor. Nesiller arası konuşmalar, birbirini yanlış anlamayı önleyen köprüler.
Yalnızlık bir tercih olabileceği gibi, çoğu zaman da bir sessiz çağrıdır. Siz hangi noktada farklı düşünüyorsunuz, merak ediyorum.
4 yorum
Yorumlar yükleniyor…
Yorum yapabilmek için giriş yapın.