Herkesin bayram ziyaretleri konusunda bir hikâyesi var; benimki küçük bir gözlemle başladı.
Bir mahallenin ruhu, binalardan çok orada yaşayan insanların birbirine tutumuyla oluşur. Komşunun kapısını çalmak, bugün eskisinden daha cesaret isteyen bir şey olabilir. Alışkanlıklarımız, hayatımızın görünmez mimarı.
Ekranlar bizi birbirimize yaklaştırırken, bazen daha da uzaklaştırıyor. Gönüllülük, zamanı en değerli hediyeye dönüştürmenin yolu.
Dinlemek, konuşmaktan daha az görünür ama daha çok iş görür. Benzer bir deneyim yaşadıysanız paylaşırsanız sevinirim.
5 yorum
Yorumlar yükleniyor…
Yorum yapabilmek için giriş yapın.